१०० शब्दांत कथा!

 “मीही सुंदर पिचाई!” (सापेक्षतावाद आणि समाधान) (ललित लेख ४५, © डॉ. अमित) प्रसंग- १ सद्गुरुंचं निरुपण ऐकत होतो. ‘मोठमोठ्या कंपन्यांचे अब्जावधीत पगार घेणारे ‘सीईओ’ नेमले जातात तेव्हा त्यांना मुलाखतीत नेमके काय प्रश्न विचारले जातात’ याबद्दल सद्गुरुंच्या मनात असणाऱ्या कुतुहलापोटी त्यांनी एका बड्या ‘एचआर’ला विचारले. बरीच उत्कंठा वाढवून एचआर म्हणाले, “आम्ही त्यांना त्यांच्या आयुष्यातील सर्वांत मोठ्या अपयशाबद्दल आणि त्यातून ते कसे बाहेर पडले याबद्दल विचारतो.” . . . मला त्यानंतर उगाचच अपयशी असल्यासारखे वाटून मी खिन्न झालो. . . . प्रसंग- २ रात्री आई फोनवर माझ्याशी बोलत होती, “अरे, माझी एक जुनी मैत्रीण आज भेटली होती... तू स्वतःहून आदिवासी भागात सेवा देऊन आणि इतक्या अडचणींवर मात करून ‘एमडी’ला ॲडमिशन मिळवलंस याचं तिला इतकं कौतुक वाटलं की, विचारूच नकोस...” . . . ... अरेच्चा!   मीही तर ‘सुंदर पिचाईच’ होतो की ..!

“व्यवस्था: व्हेंटिलेटरची की व्हेंटिलेटरवरची?” (System: For ventilator or on ventilator?) (ललित लेख ४५, © डॉ. अमित) प्रसंग १- “ काहीही करा जोशी; पण व्हेंटिलेटर आले पाहिजेत ... पेशंट किती वाढले आहेत बघा... ‘क्रिटिकल’ झालीये ‘सिच्युएशन’ एकदम... ‘कोटेशन’ मागवा... दोन-तीन कंपन्या आहेत बऱ्यापैकी काम करणाऱ्या,” अधिष्ठाता ‘सीएओं’ना* म्हणाले. “सर, पण प्रशासकीय मंजुरी वगैरेला वेळ लागेल... कलेक्टर साहेबांनीही खर्चावर नियंत्रण ठेवायला सांगितले आहे मागील बैठकीत,” जोशी उत्तरले. “मी बोलतो साहेबांशी... पेशंटचे जीव महत्त्वाचे आहेत की ‘प्रोसेस’ की खर्च,” डीन म्हणाले... प्रसंग २- “आज आपल्या शासकीय रुग्णालयात जे १० व्हेटिंलेटर आले आहेत त्यामुळे येथील जनतेला खूप फायदा होणार आहे. याकरिता  आम्ही खूप प्रयत्न केले.  जिल्हाधिकाऱ्यांनीही  जोर लावला,” उद्घाटनप्रसंगी लोकप्रतिनिधी म्हणाले. प्रसंग ३- वर्तमानपत्रातील बातमी- “ व्हेंटिलेरच्या अनुपलब्धतेमुळे  शासकीय रुग्णालयाच्या ‘ अधिष्ठात्यां’चीच  प्रकृती ढासळली... जिल्ह्यातील आरोग्यव्यवस्थेचा बोजवारा... अधिष्ठात्यांंनाा स्वतःचेेच...

“स्त्री-पुरूष समानतेची ऐशीतैशी..!” (Gender equality: The novel way..!) (ललित लेख ४४, © डॉ. अमित) पर्मनंट वैद्यकीय अधिकारी म्हणून आदिवासी भागात झालेले पहिलेच पोस्टिंग... वेगळे लोक, वेगळी संस्कृती... . . . रात्रीच्या आठ वाजता क्वार्टरचा दरवाजा कोणीतरी वाजवला... . . . डोक्याला पट्टी बांधलेल्या आणि रक्ताळलेला शर्ट घातलेल्या आजोबांना बघताच मी गडबडीत पळतच पीएचसीत गेलो. . . . “घाबरू नका आजोबा, भूल देऊन टाके घालू... आणि दोन इंजेक्शन... झालं मग... दहा मिनिटाचं काम...” . . . “पर, त्यच्यासाटी नाय आलोय म्याहयान¹¹... पयल्यांदा केस कर... डोखरी¹ लई मांजली²...” . . . “दाक्टर, हिकडं नांग³... रोज रातीला⁴ कुटतंय⁵ मह्यंला... मह्यला⁶ बरडेव⁷, डोकीत⁸ मारतंय ह्यो वाडघोबास⁹... मांग¹⁰  म्याहयान¹¹ कुटलं... ” मागून येऊन आजी म्हणाली. . . . “कायंबी सांगताव¹² का दाक्टरला, डोखरे..?” . . . “ आजी, तुम्ही दारू पिलाय?” मी... . . . “व्हय, मांग आमी डोखरा-डोखरी रोज पिताव ... कुटतो बी रोज एकमेकायले¹³... ” ____________________________________________________________ (वरील लेखात वारली भाषेचा मी वापर केला आहे. महाराष...

“भडका: स्टोव्हचा... की, नात्यांचा..?” (The blown up relations...) (ललित लेख ४२, © डॉ. अमित) एम. बी. बी. एस.ला असताना ‘शल्यचिकित्सा’ विभागातील ‘जळीतकक्षा’तील* पहिलाच दिवस! . . . ९०% भाजलेल्या एका महिलारुग्णाचा पोलिस जबाब घेतायंत... . . . “ताई, नीट सविस्तर सांग काय ते... सासरचे जाच करत होते का..?” महिला पी. एस. आय. म्हणाल्या. . . . “नाही, नाही... खूप चांगली माणसं आहेत हो ती... सासू-सासरे तर माई-आण्णांसारखे प्रेम करतात माझ्यावर... नवरा तर इतके लाड करतो की...” . . . “मग नक्की झालं काय?” . . . “काही नाही मॅडम, स्वयंपाकाला घेतलं होतं सकाळी... काही केल्या स्टोव्ह पेटतच नव्हता... प्रेशर वाढवले... काडी पेटवली... तर अचानक स्फोटच झाला... नंतरचं काहीच आठवत नाही ...” . . . “नंतरचं..? म्हणजे, आधीचं   नीट आठवतंय तुला ...” . . . “हो... क्का, काय झालं..?” . . . “ताई, स्टोव्ह नव्हता तुझ्या घरी... कधीच!!!  झडती-जबाब झालेत आमचे... ... मरणाच्या दारात तरी निदान खरं बोलायचंस..!” *= Burn Ward अमित सुमन तुकाराम पाटील, एम. बी. बी. एस., एम. डी. (बालरोग चिकित्साशास्त्र)) वॉट्सॲप संपर्क- ८३...

कधी वकील आणि कधी न्यायाधीश! (An advocate and a judge!) (ललित लेख ४१, © डॉ. अमित) ✓ प्रसंग-१ “... ट्रिपल सीट फिरतात काय? लायसन्स काढून घ्या तिघांचे पण... आणि, ऐकत नसतील तर सरळ केस करा ...” “साहेब, ‘ मित्र अपघातात सीरियस झालाय म्हणून निघालो होतो’ म्हणतात... एकजण तर म्हणतो, ‘माझे वडीलच ‘इनचार्ज’ आहेत इथले, मला भेटू द्या त्यांना’ ...” “साबळे, त्यांच्या कथा काय ऐकताय? ठोकून काढा तिघांना पण... चांगली अद्दल घडवा ...” ✓ प्रसंग-२ “साबळे, काय म्हणतायंत ते तिघे? घरी फोन लावले का त्यांच्या?” “बापरे... मुलाचे २२ मिस्डकॉल..? मीटिंगमध्ये फोन ‘सायलंट’ असल्यामुळे लक्षात आले नाही माझ्या...” “हे काय, रिंग तर इथेच वाजतेय...” “साहेब, ‘त्या तिघांत’ तुमचाही मुलगा आहे... तोच फोन करत होता तुम्हाला...” “साबळे, तुम्ही माझ्या मुलाला पकडलंय... काही अक्कल वगैरे? सोडा त्या सगळ्यांना आधी... ” अमित सुमन तुकाराम पाटील, एम. बी. बी. एस., एम. डी. (बालरोग चिकित्साशास्त्र)) वॉट्सॲप संपर्क- ८३२९३८१६१५ www.dramittukarampatil.blogspot.com www.trekdoctoramit.blogspot.com

दुटप्पीपणा (भाग ३) Hypocrisy (Part 3) (ललित लेख ४०, © डॉ. अमित) ‘विशेष निधी’चे वाटप झाल्यानंतरची जिल्ह्यातील एका मोठ्या अधिकाऱ्याची बैठक... . . . “हे बघा, अॅम्ब्युलन्सच्या डागडुजीसाठी प्रत्येकी दहा हजारांचा निधी आला आहे... इतके काही लागत नसतातच... पाच-पाच हजार ‘वळते’ करा... ‘समझनेवालों को..!’ ” . . . “पण, सर, आमची अँब्युलन्स खूपच खराब आहे. तीस हजार तरी लागतील म्हणतो इंजिनीअर... गावात दुसरी गाडी नाही.. “तुम्ही नवीन आहात खात्यात... ‘समजेल’ हळूहळू... खूप विचार करू नका गावाचा” “सर, मागच्या महिन्यात एक गरोदर माता मृत्यूमुखी पडली... गाडी चालूच झाली नाही आमची शेवटपर्यंत... दवाखान्याजवळच तडफडून मेली बिचारी...” “मूर्ख आहात का तुम्ही? तुम्हाला काय वाटतं मला माहिती नाही हे सगळं? बसा गप्प... पैसे पाठवा इकडे आणि जा समाजसेवा करायला... ‘वर’ पर्यंत सगळ्यांना ‘ सांभाळावं लागतं’ मला...” अमित सुमन तुकाराम पाटील, एम. बी. बी. एस., एम. डी. (बालरोग चिकित्साशास्त्र)) वॉट्सॲप संपर्क- ८३२९३८१६१५ www.dramittukarampatil.blogspot.com www.trekdoctoramit.blogspot.com